Hoezo oud? Hoezo jong?

Hoezo oud? Hoezo jong?

 

Kort geleden heb ik een interview afgesloten met de zin ‘Je bent tenslotte maar één keer oud’. Het was de slotzin van een artikel met de titel ‘Maak wonen, service en zorg transparant’. Op de website van Renda, het netwerk voor professionals in de sociale woningbouw, las ik het artikel en met name die ene slotzin zojuist weer terug. Lezers lazen weliswaar ‘oud’, maar dachten waarschijnlijk ‘jong’. Opnieuw voelde ik het prettige contrast van die ene zin met de rest van het artikel. Een soort van spanning die misschien meer mensen hebben gevoeld. Toch heb ik heel bewust ‘jong’ door ‘oud’ vervangen.

 

Jong en oud

‘Je bent tenslotte maar één keer jong’. Dat is de uitspraak, waarvan ik denk dat die bij de meeste mensen een positieve associatie oproept. De jongeling zette in eerste instantie misschien wat vraagtekens bij een nieuwe ervaring in zijn leven, maar de uitspraak ‘je bent maar één keer jong’ trok hem over de zelfgetrokken, imaginaire streep. Hij zette de stap en plukte er de vruchten van. En zelfs als die vruchten achteraf wat zuur waren, dan nog sneed de uitspraak hout. Het positieve ervan bleef overheersen.

 

Dilemma

Het fenomeen dat zich voordoet wanneer je ‘jong’ door ‘oud’ vervangt, triggert me. Ouderen die nieuwe ervaringen opzoeken, daar om wat voor reden nog wat over twijfelen, zouden zich eigenlijk ook positief gestimuleerd mogen voelen door de uitspraak ‘je bent tenslotte maar één keer oud’. Maar als de oudere die nieuwe stap -bijvoorbeeld anders gaan wonen- zet, en de vruchten heerlijk zoet blijken, dan nog lijkt de uitspraak ‘je bent tenslotte maar één keer oud’ geen hout te snijden. Hoe komt het toch dat het woordje ‘oud’ de hele uitspraak een wat negatieve associatie meegeeft?

 

Werk aan de winkel

Tijdens een lezing onlangs, stelde ik een 60-tal zorg- en woonprofessionals de vraag wie er later in een seniorencomplex wilde wonen. Dat bleek er welgeteld slechts één te zijn! Ja, voor ‘anderen’, bijvoorbeeld hun vaders of moeders, zagen ze dat wel zitten, maar voor zichzelf niet. Dat zegt wat. De vooroordelen die er over ‘senior’ of ‘oud’ zijn, maakt dat we bijna automatisch in problemen gaan denken. Ons blindstaren op zaken die we niet willen. Helaas zien we dan ook de mogelijkheden niet meer die er ook als oudere volop zijn. Als je in problemen denkt, dan vergeet je de kansen.  Er is dus werk aan de winkel.

 

Beeldvorming

Wonen, zorg en service transparant maken, begint met het besef dat we thema’s die daarbij aan de orde zijn niet bij voorbaat al moeten ‘problematiseren’. Dat is weliswaar makkelijker gezegd dan gedaan maar het is volgens mij wel een voorwaarde om van het stigma af te komen dat er nog steeds kleeft aan wonen voor ouderen en ouderenzorg. En al heel zeker wanneer wonen en zorg in combinatie met elkaar wordt gebracht. Een stigma is niet nodig. Want er wonen gelukkige mensen in allerlei soorten woningen. In oude en nieuwe woonvormen. Ieder met hun eigen charme. Jonge en oude mensen. Met en zonder zorg. Gelukkig wel. Mooi toch? En zeker zo transparant…

 

Hassan Najja
Hassan Najja
Directeur-bestuurder. Betrokken, bevlogen, sociaal. Met oprechte aandacht voor zijn medemens. Ik vind mensen gewoon leuk. Blog over verwondering, bewonersverhalen en mijn visie op de samenleving en in het bijzonder de ouderenhuisvesting.

Geen reacties

Laat een reactie achter

We zouden het op prijs stellen als u beleefd wilt blijven.
Uw e-mail zal niet worden getoond.


Inschrijven voor de nieuwsbrief

  1.